Door Ros geschreven...ooit ...

Idealisme

Het aardige van mijn verhaal is dat het vijfentwintig jaar geleden geldig was, nu geldig is, en over vijfentwintig jaar misschien nog steeds.

Aan het begin van alles staat natuurlijk de wereld die veranderd moet worden ! Dat kon in de jaren zeventig met affiches ! Daarom werd ik grafisch ontwerper ! Later blijkt dat de wereld op allerlei manieren verandert, behalve op de manier die jij wilt… Je verliest je grip op de wereld, als het ware, je verliest je onschuld, je naïviteit.....

Toch hebben ontwerpers macht. Tegenwoordig in ieder geval over de virtuele wereld. Of over, zoals een ultralinkse Londense burgemeester het ooit zo mooi zei, ruim vóór het virtuele tijdperk, ‚the hearts and minds of people‘. Wij zijn iconenmakers. Beeldmanipulatoren. Nieuwsgierige onderzoekers. Dwarsliggers die niet zomaar willen geloven dat iets wat bestaat niet ook op een andere, misschien zelfs betere manier zou kunnen bestaan.

Je talent en je opleiding geven je de mogelijkheid om consequenties te trekken uit het verantwoordelij­kheidsgevoel dat je koestert. Wáár je je verantwoordelijk voor voelt maak je zelf uit.

In feite is de sterkste drijfveer voor je handelen eigenbelang: gelukkig willen zijn!

Drie dingen vallen me daarbij op:

  1. Vrij naar de Russische anarchist Bakoenin: Ik kan niet rustig leven als ik steeds word lastiggevallen door het ongeluk van anderen; daar moet je dus iets aan proberen te doen. Desnoods met affiches.
  2. Ik ben het gelukkigst als ik mijn eigen gang kan gaan, kan experimenteren met mijn talenten, hoe groot of klein ook; ik heb dus een zekere mate van vrijheid, van (creatieve) ruimte nodig, die sommige opdrachtgevers je verschaffen en andere niet. Je maakt dus een zorgvuldige keuze mbt. je opdrachtgevers. De beste lieten je affiches maken.
  3. Ik wil graag de vrijheid hebben voor mijn mening uit te komen, al is die soms gefluisterd.

Mijn werk is daartoe een excellent middel. Dat impliceert dat je anderen, die ook een eigen mening hebben, misschien zelfs een met de jouwe vergelijkbare, maar die niet dezelfde middelen hebben als jij om hem kenbaar te maken, een visuele stem kan geven. Desnoods met affiches.

Het is in alle drie de gevallen eigenbelang waar anderen ook iets aan zouden kunnen hebben; de ongelukkigen van één als ze iets gelukkiger worden, de opdrachtgevers van twee omdat ze betere ontwerpen krijgen, de gelijkgestemden van drie omdat hun stem gehoord wordt. Daarom heet eigenbelang soms idealisme. Daarom kan je idealisme ook over een langere periode volhouden. Het is niet tijdgebonden. Het blijft modern.



stalenkaart